Δευτέρα, Οκτωβρίου 24, 2011

Σάββατο, Οκτωβρίου 22, 2011

'ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ'

Ένα από τα ευτράπελα-μεταξύ άλλων- που συνέβη στη προχθεσινή γενική απεργία, ήταν όταν ξαφνικά στη σταδίου εμφανίστηκε -ένας θεός ξέρει από πού- ένα Τογιότα κορόλα με οδηγό έναν καλοντυμένο κύριο γύρω στα 60 που προσπαθούσε να πάει.. ΠΟΥ; Κανείς δεν έμαθε ποτέ. Μάλλον όπως κάθε μέρα ήθελε να πάει στον προορισμό του μόνο που αυτή τη φορά δεν υπολόγισε μια λαοθάλασσα κι ένα χάος.

Ένας διαδηλωτής με χιούμορ του φώναξε: « Μπράβο τον πιο γρήγορο δρόμο διάλεξες! »
Κι ένας άλλος απόρησε δυνατά: «Μα καλά δεν ενημερώνονται καθόλου ρε γαμώτο;»

Ο κύριος οδηγός βλέποντας το αδιέξοδο, έκανε αναστροφή και ξανάφυγε ανάποδα στη Σταδίου.

Το συμπέρασμα είναι το εξής: ότι υπάρχουν αρκετοί (δεν είναι μόνο ο κύριος αυτός) που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Ταμπουρωμένοι στο μικρόκοσμο τους δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει γύρω τους.

Μακάρι οι άνθρωποι αυτοί να μην έχουν ανάγκη να γνωρίζουν , αν και το πιθανότερο είναι ότι απλώς αποτελούν δείγματα ασχετοσύνης και χαζομάρας. Όπως παντού κ πάντα κάθε καρυδιάς καρύδι.

Κάτι ανάλογο δηλαδή με τη δήλωση-απορία μιας άλλης μεσηλικης κυρίας -την ίδια μέρα- την οποία εξερχόμενος απ’ το μετρό την άκουσα να λέει απευθυνόμενη σε κάποιον άλλον: « Μήπως ξέρουμε και γιατί ήρθαμε; Δεν μας λέει κανείς τι να κάνουμε».



Παρασκευή, Οκτωβρίου 21, 2011

ΧΡΙΣΤΟΠΙΣΤΙΑ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ..)

Η 'ΧΡΙΣΤΟΠΙΣΤΙΑ' είναι το κόμμα του Ευστάθιου Δημ. Πατσαντζή.

Δεν παίρνει λεφτά για κομματική καμπάνια. Το 'τρέχει' μόνος του εδώ και χρόνια. Κατεβαίνει στο Σύνταγμα και στέκεται ακίνητος για ώρες με τα χέρια σηκωμένα.

Υπάρχουν κι άλλα βιντεάκια στο youtube (με ή χωρίς μούσι) που μιλάει για τη
'φιλοσοφία' του κόμματος..

Ούφο και τρελοί υπάρχουνε πολλοί. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως, είναι η υπομονή και η αντοχή του κυρ Στάθη.

Για την ηλικία του, του βγάζω το καπέλο..κυριολεκτικά.



ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ 'ΧΟΛΕΡΑ'

Είσοδος/Έξοδος σταθμός Μοναστηράκι. 

Δεξιά κι αριστερά 2 βουνά από σκουπίδια. 

Ευτυχώς που στο φόντο δεξιά υπάρχει ένα γκράφιτι, για να ξεχνιέται λίγο το μάτι. 

«Ακούς; Βάλ' το στο Γιουτουμπ φίλε» μου λέει ένα απ' τα γκαρσόνια του 'Θανάση' (το σουβλατζίδικο). 

Δεν φταίνε οι υπάλληλοι στην καθαριότητα του Δήμου, ούτε η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α.,ούτε ο Καμίνης.

 Δεν φταίει κανείς και μοιάζει σα να φταίμε όλοι.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 19, 2011

ΤΟ ΜΟΥΣΤΑΚΙ




Όχι, δε θ’ αναφερθώ -στο κατά τ’ άλλα- εξαιρετικό βιβλίο του Carrere Emmanuel, αλλά γενικότερα στο κανονικό μουστάκι (αυτό με τη φυσική τρίχα) και τον μακροχρόνιο συμβολισμό του και –καθώς προχωράμε- ειδικότερα στο μουστάκι του Γιώργου.

Αιώνες τώρα, το μουστάκι έχει συνδεθεί συνειδητά κι υποσυνείδητα, με τη μαγκιά, την ειλικρίνεια, το θάρρος, τη ντομπροσύνη, την υπερηφάνεια. Παλιότερα δε νοείτο άνδρας – και δη σπουδαίος- χωρίς μουστάκι. Πόσοι αρχηγοί, οπλαρχηγοί, κυβερνήτες, επιστήμονες.. στις λίγες ώρες χαλάρωσης και περισυλλογής που διέθεταν, δεν παίζαν και στρίβαν το μουστάκι τους;

Ο μυστακοφόρος αποσυντονίζει τον αντίπαλο (τον αμούστακο) σε όλα τα επίπεδα, δεν περνά απαρατήρητος, έχει φινέτσα και στυλ.

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που έρχεται και ξανάρχεται στη μόδα, ακόμα και σήμερα, που το χει υιοθετήσει η ΄ανοιχτόμυαλη΄ χίπστερ νεολαία (τα αγόρια της νεολαίας).

Είναι ωραίο λοιπόν να έχεις μουστάκι –όπως λένε και κάποιοι φίλοι- γιατί στην τελική όταν το χεις περνάς καλύτερα και στις διακοπές!

Τέλος πάντων, όλες οι μεγάλες προσωπικότητες, είχαν μουστάκι. Κάποιοι βέβαια θα εξαιρέσουν τον Χίτλερ. Αυτός όμως, είχε ένα χαρακτηριστικό ΄δείγμα΄ από μουστάκι (όχι κανονικό), το οποίο εξαιρετικά δύσκολα μπορείς να συναντήσεις πλέον από τότε -στην περίπτωση που συναντήσεις, καλό θα ήταν να στρίψεις στο επόμενο στενό κι ας φύγεις εκτός πορείας.. δεν πειράζει- που σε συνδυασμό με μεθαμφεταμίνες και βαρβιτουρικά έκανε κι αυτός ό,τι έκανε..

Αυτά δεν τα χρειάζεται ο Γιώργος (τις μεθαμφεταμίνες και τα βαρβιτουρικά), τα έχει έμφυτα. Και μιας και έφτασα στο σημείο να αναφέρω τον Γιώργο, απορίας άξιο είναι, πώς κατάφερε ο άνθρωπος αυτός να ανατρέψει όλα τα παραπάνω. Κανόνες και συνειρμοί χιλιάδων χρόνων γκρεμίζονται, όταν παίρνεις για παράδειγμα ή όταν σου έρχεται στο μυαλό, η εικόνα του Γιώργου με το μουστάκι του. Οι λέξεις και τα στοιχεία θολώνουν και χάνουν τώρα το νόημα τους. Δεν ξέρεις. Συμπεραίνεις όμως ότι, Γιώργος με μουστάκι ΙΣΟΝ ψευτιά, απάτη, θράσος, ασυναρτησία και χαζομάρα.

Βέβαια, ο Γιώργος είναι ειδική περίπτωση.. Ήταν έτσι από πάντα, δεν έγινε τώρα. Και το μουστάκι του επίσης, δεν το καλλιέργησε τα τελευταία χρόνια.. το χει σχεδόν από τα εφηβικά του χρόνια.. δεν το αποχωρίστηκε ποτέ.

Τότε που στα φοιτητικά του χρόνια στην Αμερική –ούτε 18 χρονών- με κατάμαυρο μουστάκι τότε και λίγο πιο λεπτό και μακρύ, απ’ ότι τώρα φώναζε στις συγκεντρώσεις των φοιτητών συνθήματα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και γενικά φώναζε..: «NO GOD NO MASTER», «ALCOHOL KILLS. TAKE LSD», «PISS! LOVE! BEAUTY!»

«George it´s peace not piss» τον διόρθωνε η Marianne, η κολλητή του φίλη στο κολέγιο.

« Why? Piss and Peace sound all the same. Who gives a shit anyway! » ανταπάνταγε ο Γιώργος και συνέχιζε.. «PISS! LOVE! BEAUTY! PISS! LOVE! BEAUTY» .

Αργότερα, συνέχισε –το ίδιο ψυχεδελικά- να φωνάζει το ίδιο σύνθημα παντού, όπου έβλεπε συγκεντρώσεις ανθρώπων. Είτε στην Αμερική, είτε στην Αγγλία, στη Σουηδία.. παντού.

Από τότε μουστάκι και ζαβομάρα πήγαν παρέα μέχρι σήμερα 2011.

Κλείνοντας λοιπόν την ιστορία, θα συμβούλευα τον Γιώργο με όλη την αγάπη που τρέφω στο πρόσωπό του, να ξυρίσει το μουστάκι.

Δεν θα είναι ντροπή, όπως ήταν για τον Φαίδωνα Γεωργίτση. Θα είναι μια πραγματική αλλαγή!

Δεν ξέρεις, μπορεί σε αντίθεση με τον ήρωα του Carrere, ο Γιώργος ξυρίζοντας το μουστάκι του, εκεί μπροστά στον καθρέφτη και βλέποντας με επίγνωση το πρόσωπό του, να του έρθει μια αναλαμπή, να ΄φάει μια φλασιά΄ και να καταλάβει τι έχει κάνει μέχρι τώρα. Από κει κι ύστερα, κανείς μας δε μπορεί να φανταστεί τη συνέχεια..

Από την άλλη βέβαια –όπως είναι και το πιο πιθανό- μπορεί να μη συμβεί τίποτα απολύτως, αλλά και πάλι είμαι σίγουρος, ότι ο Γιώργος χωρίς μουστάκι, θα φαίνεται πολύ νεότερος και πολύ ομορφότερος.

Όπως και να χει δηλαδή, αυτό το ξύρισμα μόνο θετικά θα έχει να προσφέρει στο μέλλον του τόπου.

Με δυο κουβέντες λοιπόν: «Γιώργο.. Ξύρισέ το!»

Έτσι κι αλλιώς, τα σύμβολα έχουν καταρρεύσει πια.

Τρίτη, Οκτωβρίου 18, 2011

Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2011

΄ΣΠΛΑΧΝΑ΄ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ




Ακούμε και ξανάκουμε χρόνια τώρα και τελευταία ακόμη περισσότερο-λόγω της κατάστασης θα μου πεις- δακρύβρεχτες, πομπώδεις, φανφαρόνικες, στα όρια του γελοίου – μάλλον ούτε καν στα όρια, αυτά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού- δηλώσεις πολιτικών, που εκφράζουν το πόσο πολύ ταυτίζονται οι ίδιοι με τον απλό Έλληνα πολίτη, τον απλό εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον αγρότη, τον άνεργο, ότι κι αυτοί από τα σπλάχνα του λαού είναι βγαλμένοι και κουβαλάνε τον ίδιο πόνο.. και ίσα που προλαβαίνεις να πας μέχρι την λεκάνη για να ΄βγάλεις΄ ό,τι έχεις φάει κι ό,τι δεν έχεις φάει.

Φανταζόμουν λοιπόν, λίγο σκηνοθετικά, ότι αφού τέτοιον καημό έχουν να ταυτιστούν, να μπουν στο ΄πετσί΄ του απλού Έλληνα πολίτη κι αφού τον κατανοούν τόσο πολύ, όπως οι ίδιοι λένε, ας τους δίναμε την ευκαιρία να το κάνουν κιόλας.

Γιατί η τιμωρία τους-επειδή πολύ μιλάμε γι’ αυτήν- δεν θα ήταν να φύγουν με ελικόπτερο-τέτοιες αποδράσεις έχουμε ήδη δει κανονικά και κινηματογραφικά από την εποχή του Ράμπο- ούτε θα ήταν να τους πάρουμε με τις πέτρες, ούτε φυσικά με αυγά και γιαούρτια, όπως πολλάκις γίνεται..(αυτά είναι ελαφριά κι ακίνδυνα).

Η πραγματική τους τιμωρία, αλλά ταυτόχρονα κι ο διακαής τους πόθος -οξύμωρο και σουρεαλιστικό, όπως κι οι ίδιοι- θα ήταν να παίξουν επιτέλους αυτόν τον ρόλο του απλού Έλληνα πολίτη!

Το σενάριο λέει λοιπόν, ότι τους παίρνουμε σηκωτούς (κάποιους με κλαρκ) από τα έδρανα της βουλής-αν όχι όλους, σίγουρα τους πιο εριστικούς, που κάνουν τέτοιου τύπου δηλώσεις- και τους τοποθετούμε στη θέση του Έλληνα πολίτη.

Επειδή γράφουμε ένα ΄επιεικές΄ σενάριο, τους βάζουμε στη θέση ενός Έλληνα εργαζόμενου (και όχι άνεργου), ο οποίος παίρνει 800 κάτι ευρώ ( με το παλιό σύστημα), μένει στο νοίκι (κανα 400αρι) και έχει μόνο ένα παιδί αλλά ενήλικο εκεί κάπου στο λύκειο με φροντιστήριο κανένα αγγλικό και λίγο χαρτζιλίκι. Η γυναίκα του δουλεύει; Δυστυχώς όχι (εδώ σκληραίνει λίγο το σενάριο). Ήταν συμβασιούχος, η σύμβαση έληξε και τώρα είναι άνεργη (450 ευρώ και πάλι καλά..)

Τώρα, να ορίσουμε το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί ο ρόλος.
Αν σκηνοθετούσαμε με τη μέθοδο Στανισλάφσκι -η μέθοδος δηλαδή που ταιριάζει περισσότερο στην προκειμένη περίπτωση-που θέλει τους ηθοποιούς να ταυτίζονται -πολλές φορές μέσα από επίπονες διαδικασίες- με το χαρακτήρα που υποδύονται κλπ κλπ, για πρόβες και γυρίσματα θα χρειαζόμασταν τουλάχιστον 3 μήνες και λίγο λέω.. Ας βάλουμε μάξιμουμ ένα 6μηνο γιατί αν το χρονίσουμε δεν θα βγει κανείς ζωντανός.

Ε λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το εξάμηνο, οι πολιτικοί αυτοί, θα έβγαιναν λίγο πιο χλωμοί και ταλαιπωρημένοι. Θα τρώγαν πραγματικά κάθε μέρα μόνο σαλάτα και είτε με παπάρα, είτε χωρίς παπάρα δεν θα είχαν παραπανίσια κιλά. Τις νύχτες θα ξαγρυπνούσαν με πραγματικό άγχος (και όχι αλά Γιώργο) για να σκεφτούν τι πρέπει να κάνουν για να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Τέλος πάντων, θα μεταμορφώνονταν σε πραγματικό ΄σπλάχνο΄ του λαού και την επόμενη φορά - όταν πια θα είχαν βγει απ’ τον ρόλο και είχαν επιστρέψει στην πολιτική τους ζωή- πριν ΄πετάξουν΄ την παπάρα, ανακαλώντας στη μνήμη τους την ΄εμπειρία ΄ του ρόλου (συγκινησιακή μνήμη λέγεται αυτό) μάλλον θα δάγκωναν τη γλώσσα τους.

Όταν η ταινία ολοκληρωνόταν και έβγαινε στις κινηματογραφικές αίθουσες, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι θα γινόταν τεράστια εμπορική επιτυχία εντός κι εκτός συνόρων και θα έσπαγε ταμεία κυριολεκτικά.

Αν κάποιοι τώρα, δεν προλάβαιναν ή δε μπορούσαν να τη δουν στο σινεμά, θα έτρεχαν λίγο αργότερα, να τη νοικιάσουν στα (εναπομείναντα) βίντεο κλαμπ, υπό τον τίτλο ΄Σπλάχνα΄ φυσικά στην κατηγορία ΄Ταινίες Τρόμου΄.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2011

DRIVE



ένα καταπληκτικό τραγούδι (πιο 80's δε γίνεται) από το σκορ της καταπληκτικής ταινίας Drive.