ΤΗΛ

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ

ΠΟΡΣΕ

ΕΟΠΥΥ

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ 2

A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

You look so tired and unhappy
Bring down the government
They don't, they don't speak for us
I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent

This is my final fit, my final bellyache with

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises please

Such a pretty house, such a pretty garden

No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises please (let me out of here)

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ

Faith, you're driving me away
You do it everyday
You don't mean it
But it hurts like hell

My brain says I'm receiving pain
A lack of oxygen
From my life support
My iron lung




We're too young to fall asleep
Too cynical to speak
We are losing it
Can't you tell?

We scratch our eternal itch
A twentieth century bitch
And we are grateful for
Our iron lung

The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon

Suck, suck your teenage thumb
Toilet trained and dumb
When the power runs out
We'll just hum

This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon

And if you're frightened
You can be frightened
You can be, it's OK
And if you're frightened
You can be frightened
You can be, it's OK



The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon

..y será más sencillo, de lo que cree..




Nada es senillo. Soy Maestra de ballet y nada es sencillo.

Chronic Dissatisfaction..




¿ Como lo sabia..? ¿ Como lo sabia..?





Let's be thankful..

ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ

“Μισώ την εντύπωση που καλλιεργείται στους ανθρώπους μέσα από την τηλεόραση ή τη διαφήμιση περί της υπάρξεως μίας πραγματικότητας. Αυτή την φασιστική ψευδαίσθηση ότι όλοι ζούμε πάνω-κάτω το ίδιο. Δε ζούμε όλοι το ίδιο. Μισώ επίσης το επίσης στημένο αντίδοτο αυτής της πρακτικής που είναι μια μελό ευαισθησία για τους κατατρεγμένους. Με ενδιαφέρει να αποκαταστήσω την έννοια του «προσώπου» και να φέρω αντιμέτωπο το κοινό με την απαίτηση κατανόησης της συνθετότητας της ζωής. Το παραμύθι ενός ανεπτυγμένου, σύγχρονου κόσμου είναι σαθρό και ψεύτικο. Ένας φονιάς μπορεί να ξαναγυρίσει τη ζωή στην κοσμογονική εποχή του πρώτου φόνου, ένας εξαθλιωμένος άνθρωπος μπορεί να μας πετάξει στα μούτρα κάθε μύθο περί προόδου. Οι ήρωές μου υπάρχουν σαν Ερινύες απέναντι στην ύβρη μέσα στην οποία παρασυρόμαστε θεωρώντας τους εαυτούς μας και τη ζωή μας τακτοποιημένη. Τίποτα δεν είναι τακτοποιημένο. Ολα ακροβατούν σε ένα χάος και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να έχουμε τουλάχιστον συνείδηση αυτού του χάους. Ολοι οι μεγάλοι πολιτισμοί δημιούργησαν επειδή είχαν αυτή τη συνείδηση. Ο σύγχρονος κάνει τα πάντα για να την εξορίσει.“.

Από τη συνέντευξη του σκηνοθέτη στο flix

ΚΗΔΕΙΑ

ΜΟΥΧΕΡ

Μια πλατεΐτσα, ένα παγκάκι κι ο Σατομπριάν.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά, για έναν χώρο ανοιχτό. Ας πούμε για ένα παγκάκι και μια πλατεΐτσα.
Μια πλατεΐτσα που βρίσκεται στη συμβολή των Βασ. Κωνσταντίνου, Σπ. Μερκούρη και Ναϊάδων (όπισθεν της πλατεΐτσας). Δεν ξέρω το όνομα αυτής της πλατεΐτσας και δεν ξέρω κι αν έχει όνομα. Τι κι αν το βαλα στο γκουγκλ μαπς, τι κι αν το ψαξα και στον παλιό έντυπο οδικό χάρτη, τίποτα. Ακόμη ρώτησα και 2-3 παππούδες αν ξέρουν.. τζίφος. Κανείς τίποτα. Μάλιστα ο ένας εξ αυτών μου είπε: « Κοίτα να δεις… κάθε μέρα περνάω από δω μέσα και δεν ξέρω πώς λέγεται… Ντροπή μου!». «Σιγά… ντροπή είναι αυτό;» σκέφτηκα. Ο Παπαδήμος κι οι υπόλοιποι δηλαδή, τι θα πρεπε να νιώθουν;

Συχνά πυκνά περαστικός όντας, κάθομαι σε ένα συγκεκριμένο παγκάκι, αναστενάζοντας την απογοήτευσή μου για τα συμβαίνοντα. Εξ αριστερών και διαγωνίως στέκει σοβαρό το άγαλμα του Σατωβριάνδου, που τόσο καιρό ήμουν σίγουρος ότι μ άκουγε και μ αισθανόταν, αλλά δε μίλαγε.
Τις προάλλες λοιπόν –μάλλον απηύδησε- και τον πόνο μου ν ακούσει δεν αρνήθηκε. «Λέγε!» μου λέει.

Του πα για την παλιοκατάσταση, τους φαιδρούς κι ανήθικους πολιτικούς, τα αδίστακτα σχέδια εξαθλίωσης των ανθρώπων, την οφθαλμοφανή αδικία, κι όλα τα συναφή παράλογα.

« Εσύ σα μορφωμένος άνθρωπος τι λες; » τον ρώτησα.
« Έχω μια επιγραφή από κάτω μου που σου απαντάει» μου λέει.
« ΕΛΛΑΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΦΕΡΕΙ ΧΩΡΙΣ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ».
«Πάει αυτός ψιλοχάζεψε» σκέφτηκα γρήγορα, αλλά δε μίλησα, νιώθοντας πως η απάντηση του δεν κολλάει στους προβληματισμούς μου.

Τη σκέψη μου ενίσχυσε η παρατήρηση μιας άλλης μικρής επιγραφής από τη δεξιά πλευρά του Σατομπριάν που έλεγε: « ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2008».
« Ίσως το μόνο έργο της δημαρχίας Κακλαμάνη» σκέφτηκα, αλλά πάλι δεν είπα τίποτα στον Σατωβριάνδο για να μην τον αναστατώσω.



Αυτό που του πα είναι ότι: «…εντάξει όπως νιώθει κανείς... σεβασμό και συγκίνηση μπορώ να νιώσω και γω για την Ελλάδα ως τόπο και για την ιστορία που κουβαλά ως τόπος, αλλά μιλώντας για το τώρα και τους κυβερνώντες της κανέναν σεβασμό και καμιά συγκίνηση, μόνο αποστροφή, οργή και γέλια μου προκαλούν».
« Α! ναι σ αυτό θα συμφωνήσω κι εγώ» μου απαντάει με περίεργη προφορά.
«Μη φοβάσαι όμως, θα τα καταφέρετε και πάλι όπως πάντα! Είστε Έλληνες εσείς!».
Η απάντησή του μου φέρε στο μυαλό το φολκλορικό «We are all Greeks» οπότε σκέφτηκα να μην αντιδράσω. Δεν είπα τίποτα.

Ο Σατωβριάνδος –που χε πάρει φόρα- συνέχιζε: « Τυχαία νομίζεις έγινα εγώ φιλέλληνας και σας υποστήριξα με τόση θέρμη; Μην ανησυχείς! Είστε Έλληνες δεν γονατίζετε εσείς!».

Ο Σατωβριάνδος πέρα από έναν εύκολο ενθουσιασμό και μια μικρή αφέλεια που έχει, είναι πολύ καλός, ευγενικός και ανοιχτόκαρδος. Μάλιστα από τότε που τα λέμε, δύο φορές έχει προσφερθεί να μου κάνει και το τραπέζι -εκεί στη μέση της πλατείας- κι έχω να πω ότι είναι εξαιρετικός μάγειρας.
Την πρώτη φορά μου μαγείρεψε σατομπριάν με σάλτσα μαδέρα και ήταν καταπληκτικό. Τη δεύτερη φορά που ήξερε ότι θα ερχόμουν μαγείρεψε σατομπριάν (αναπόφευκτα έχει εξειδικευτεί σ αυτό το κρέας) με κολοκάσι και σος μανιταριών. Δυστυχώς όμως – παρότι εξαίσιο πιάτο- ήμουν τότε τόσο αγχωμένος που δεν κατέβαινε μπουκιά και αρκέστηκα μονάχα στο κρασί που μου προσέφερε ο Γάλλος φίλος μου. Ένα ιστορικό καμπερνέ σωβινιόν του 1824.
Αυτή η γαστρονομική παρένθεση έγινε για να παινέσω τις μαγειρικές ικανότητες του Σατωβριάνδου, γιατί για το μυαλό του δεν είμαι σίγουρος αν ακόμη βρίσκεται σε εγρήγορση.

Όμως, για να μην παρεξηγώ άθελα μου τον φίλο μου, δεν περιμένω κάτι από τον Σατομπριάν. Περιμένω κάτι μεγάλο εδώ και τώρα από τους ζωντανούς γύρω μου και γύρω μας, γιατί όσο κι αν το επιθυμούσα ο Σατωβριάνδος -πέρα από το γεγονός ότι μιλάει μαζί μου και μου μαγειρεύει- είναι δύσκολο να ζωντανέψει ολότελα.

Την τελευταία φορά που χωρίσαμε σκέφτηκα, να τιμήσω και να ονοματίσω από μόνος μου αυτή τη φιλόξενη πλατεΐτσα δίνοντάς της το όνομα: Σατομπριάν με σάλτσα μαδέρα.
Ύστερα όμως αντισκέφτηκα, ότι το ίδιο ακριβώς όνομα, μπορεί να της έχει δώσει κι ο Νικήτας Κακλαμάνης και να μην το ξέρει κανείς.


(προς το παρόν) Καλό ρεμβασμό ζωντανοί!