Πλέον όταν βγαίνω έξω, έχω την αίσθηση ότι όλοι κυκλοφορούν σαν ζόμπι.
Παραδόξως -και αντίθετα με τις κινηματογραφικές αναφορές- το βράδυ η αίσθηση αυτή είναι λιγότερο έντονη. Μάλλον γιατί η κίνηση στους δρόμους μειώνεται κάπως τη νύχτα και τα καταστήματα είναι κλειστά (αυτά που τη μέρα είναι ανοιχτά). Οι λεπτομέρειες τη νύχτα είναι πιο δυσδιάκριτες.
Το πρωί όμως, όλα είναι πιο ορατά, πιο θλιβερά. Ενώ υπάρχει ο θόρυβος της πόλης, δεν ακούγεται…υπάρχει μια ΄΄υπόκωφη ησυχία΄΄. Άνθρωποι-Ζόμπι σκυθρωποί, ανασφαλείς και αδιέξοδοι. Μια ύπουλη εθνική κατάθλιψη, αιωρείται απ’ τα σύρματα της ΔΕΗ και φτάνει βαθιά μέχρι τις πλάκες των πεζοδρομίων. Σταδιακά γίνεται όλο και πιο έντονη… Η πόλη εξασθενεί και είναι αποδεκτό. Δεν υπάρχει κοντινή ελπίδα «ανακατασκευής» κι αυτό είναι επίσης αποδεκτό.
Παρόλαυτά, μέσα σ’ αυτά τα ζόμπι, διακρίνεται μια ΄΄υπόκωφη αλληλεγγύη΄΄ , υπόγεια κι ευγενής που δεν φωνάζει, ούτε επιδεικνύεται.
Τα αλληλέγγυα ζόμπι περιμένουν «το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών», δηλαδή το δικό τους ξύπνημα, αλλά δεν βρίσκουν ακόμη τον τρόπο.
Τα αλληλέγγυα ζόμπι είναι τόσο αποπροσανατολισμένα, που κουτουλάνε μεταξύ τους και τρώγονται μεταξύ τους. Τρώνε τις ήδη κουρασμένες σάρκες τους.
Αν ξυπνήσουν πριν να είναι τόσο πολύ αργά, θα καταλάβουν αυτομάτως ότι δεν πρέπει να τρώνε τους εαυτούς τους και την αλληλεγγύη τους, αλλά αντιθέτως -όπως συμβαίνει και στις ταινίες- τους «κανονικούς ανθρώπους». Ποιους δηλαδή;
Παραδόξως -και αντίθετα με τις κινηματογραφικές αναφορές- το βράδυ η αίσθηση αυτή είναι λιγότερο έντονη. Μάλλον γιατί η κίνηση στους δρόμους μειώνεται κάπως τη νύχτα και τα καταστήματα είναι κλειστά (αυτά που τη μέρα είναι ανοιχτά). Οι λεπτομέρειες τη νύχτα είναι πιο δυσδιάκριτες.
Το πρωί όμως, όλα είναι πιο ορατά, πιο θλιβερά. Ενώ υπάρχει ο θόρυβος της πόλης, δεν ακούγεται…υπάρχει μια ΄΄υπόκωφη ησυχία΄΄. Άνθρωποι-Ζόμπι σκυθρωποί, ανασφαλείς και αδιέξοδοι. Μια ύπουλη εθνική κατάθλιψη, αιωρείται απ’ τα σύρματα της ΔΕΗ και φτάνει βαθιά μέχρι τις πλάκες των πεζοδρομίων. Σταδιακά γίνεται όλο και πιο έντονη… Η πόλη εξασθενεί και είναι αποδεκτό. Δεν υπάρχει κοντινή ελπίδα «ανακατασκευής» κι αυτό είναι επίσης αποδεκτό.
Παρόλαυτά, μέσα σ’ αυτά τα ζόμπι, διακρίνεται μια ΄΄υπόκωφη αλληλεγγύη΄΄ , υπόγεια κι ευγενής που δεν φωνάζει, ούτε επιδεικνύεται.
Τα αλληλέγγυα ζόμπι περιμένουν «το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών», δηλαδή το δικό τους ξύπνημα, αλλά δεν βρίσκουν ακόμη τον τρόπο.
Τα αλληλέγγυα ζόμπι είναι τόσο αποπροσανατολισμένα, που κουτουλάνε μεταξύ τους και τρώγονται μεταξύ τους. Τρώνε τις ήδη κουρασμένες σάρκες τους.
Αν ξυπνήσουν πριν να είναι τόσο πολύ αργά, θα καταλάβουν αυτομάτως ότι δεν πρέπει να τρώνε τους εαυτούς τους και την αλληλεγγύη τους, αλλά αντιθέτως -όπως συμβαίνει και στις ταινίες- τους «κανονικούς ανθρώπους». Ποιους δηλαδή;
