.....

θέλω να προσδιορίσω τη θέση μου.., όμως δε γίνεται..όλα με αποσυντονίζουν ξανά..έχω μια άσβεστη (καταστροφική;) δίψα για τα πάντα, όμως ο χρόνος ποτέ δε φτάνει..θέλω να γίνω όλα για λίγο..όμως πάλι ο χρόνος δε φτάνει..τόσος κόσμος, τόσες σκέψεις..η βουή..με ιδρώνουν..ήθελα να μασταν 100 άνθρωποι όλοι κι όλοι, να ξέρω ποίοι είμαστε και τι κάνουμε..όλο το υπόλοιπο φοβάμαι ότι με τρελαίνει..
στο παρόν που ερχόμαστε, που μας ανήκει..σ' αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι ροής του χρόνου πρέπει να βρούμε τη θέση μας (;) να νιώθουμε τουλάχιστον ότι κάνουμε κάτι χρήσιμο (;)
πρέπει να προσδιορίσω τη θέση μου..αλλά πολύ δυσκολεύομαι..