Ακούμε και ξανάκουμε χρόνια τώρα και τελευταία ακόμη περισσότερο-λόγω της κατάστασης θα μου πεις- δακρύβρεχτες, πομπώδεις, φανφαρόνικες, στα όρια του γελοίου – μάλλον ούτε καν στα όρια, αυτά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού- δηλώσεις πολιτικών, που εκφράζουν το πόσο πολύ ταυτίζονται οι ίδιοι με τον απλό Έλληνα πολίτη, τον απλό εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον αγρότη, τον άνεργο, ότι κι αυτοί από τα σπλάχνα του λαού είναι βγαλμένοι και κουβαλάνε τον ίδιο πόνο.. και ίσα που προλαβαίνεις να πας μέχρι την λεκάνη για να ΄βγάλεις΄ ό,τι έχεις φάει κι ό,τι δεν έχεις φάει.
Φανταζόμουν λοιπόν, λίγο σκηνοθετικά, ότι αφού τέτοιον καημό έχουν να ταυτιστούν, να μπουν στο ΄πετσί΄ του απλού Έλληνα πολίτη κι αφού τον κατανοούν τόσο πολύ, όπως οι ίδιοι λένε, ας τους δίναμε την ευκαιρία να το κάνουν κιόλας.
Γιατί η τιμωρία τους-επειδή πολύ μιλάμε γι’ αυτήν- δεν θα ήταν να φύγουν με ελικόπτερο-τέτοιες αποδράσεις έχουμε ήδη δει κανονικά και κινηματογραφικά από την εποχή του Ράμπο- ούτε θα ήταν να τους πάρουμε με τις πέτρες, ούτε φυσικά με αυγά και γιαούρτια, όπως πολλάκις γίνεται..(αυτά είναι ελαφριά κι ακίνδυνα).
Η πραγματική τους τιμωρία, αλλά ταυτόχρονα κι ο διακαής τους πόθος -οξύμωρο και σουρεαλιστικό, όπως κι οι ίδιοι- θα ήταν να παίξουν επιτέλους αυτόν τον ρόλο του απλού Έλληνα πολίτη!
Το σενάριο λέει λοιπόν, ότι τους παίρνουμε σηκωτούς (κάποιους με κλαρκ) από τα έδρανα της βουλής-αν όχι όλους, σίγουρα τους πιο εριστικούς, που κάνουν τέτοιου τύπου δηλώσεις- και τους τοποθετούμε στη θέση του Έλληνα πολίτη.
Επειδή γράφουμε ένα ΄επιεικές΄ σενάριο, τους βάζουμε στη θέση ενός Έλληνα εργαζόμενου (και όχι άνεργου), ο οποίος παίρνει 800 κάτι ευρώ ( με το παλιό σύστημα), μένει στο νοίκι (κανα 400αρι) και έχει μόνο ένα παιδί αλλά ενήλικο εκεί κάπου στο λύκειο με φροντιστήριο κανένα αγγλικό και λίγο χαρτζιλίκι. Η γυναίκα του δουλεύει; Δυστυχώς όχι (εδώ σκληραίνει λίγο το σενάριο). Ήταν συμβασιούχος, η σύμβαση έληξε και τώρα είναι άνεργη (450 ευρώ και πάλι καλά..)
Τώρα, να ορίσουμε το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί ο ρόλος.
Αν σκηνοθετούσαμε με τη μέθοδο Στανισλάφσκι -η μέθοδος δηλαδή που ταιριάζει περισσότερο στην προκειμένη περίπτωση-που θέλει τους ηθοποιούς να ταυτίζονται -πολλές φορές μέσα από επίπονες διαδικασίες- με το χαρακτήρα που υποδύονται κλπ κλπ, για πρόβες και γυρίσματα θα χρειαζόμασταν τουλάχιστον 3 μήνες και λίγο λέω.. Ας βάλουμε μάξιμουμ ένα 6μηνο γιατί αν το χρονίσουμε δεν θα βγει κανείς ζωντανός.
Ε λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το εξάμηνο, οι πολιτικοί αυτοί, θα έβγαιναν λίγο πιο χλωμοί και ταλαιπωρημένοι. Θα τρώγαν πραγματικά κάθε μέρα μόνο σαλάτα και είτε με παπάρα, είτε χωρίς παπάρα δεν θα είχαν παραπανίσια κιλά. Τις νύχτες θα ξαγρυπνούσαν με πραγματικό άγχος (και όχι αλά Γιώργο) για να σκεφτούν τι πρέπει να κάνουν για να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Τέλος πάντων, θα μεταμορφώνονταν σε πραγματικό ΄σπλάχνο΄ του λαού και την επόμενη φορά - όταν πια θα είχαν βγει απ’ τον ρόλο και είχαν επιστρέψει στην πολιτική τους ζωή- πριν ΄πετάξουν΄ την παπάρα, ανακαλώντας στη μνήμη τους την ΄εμπειρία ΄ του ρόλου (συγκινησιακή μνήμη λέγεται αυτό) μάλλον θα δάγκωναν τη γλώσσα τους.
Όταν η ταινία ολοκληρωνόταν και έβγαινε στις κινηματογραφικές αίθουσες, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι θα γινόταν τεράστια εμπορική επιτυχία εντός κι εκτός συνόρων και θα έσπαγε ταμεία κυριολεκτικά.
Αν κάποιοι τώρα, δεν προλάβαιναν ή δε μπορούσαν να τη δουν στο σινεμά, θα έτρεχαν λίγο αργότερα, να τη νοικιάσουν στα (εναπομείναντα) βίντεο κλαμπ, υπό τον τίτλο ΄Σπλάχνα΄ φυσικά στην κατηγορία ΄Ταινίες Τρόμου΄.
wraioos
ΑπάντησηΔιαγραφή