Βλέποντας την πολύ ενδιαφέρουσα πολιτικοχορευτική παράσταση των DV8, με θέμα το Ισλάμ, τη βία, το ρατσισμό, την ελευθερία του λόγου και τι αυτό πραγματικά σημαίνει, θέματα ταμπού για τα οποία δεν πρέπει να μιλάς ελεύθερα, γιατί κοστίζουν τη ζωή σου – όλα αυτά εναρμονισμένα με ακριβείς χορογραφίες- η παράσταση καταλήγει στην εξής φράση: « Θέλω να είμαι ελεύθερος-η, να κυκλοφορώ χωρίς σωματοφύλακες. Πρέπει να σκάσω ».
Τροφή για σκέψη; Ναι. Συνειρμικά σκέφτομαι τους πολιτικούς μας. Γιατί δεν σκάνε; Γιατί, αυτοί δεν λένε πράγματα ουσιαστικά, που μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνα – πόσο επικίνδυνοι μπορεί να θεωρηθούν αιωρούμενοι αριθμοί και μηδενικά;- και έτσι καταλήγουν δέσμιοι του εαυτού τους. Λένε λόγια πλαδαρά, ξύλινα (καλά, στην παρούσα περίπτωση Παπαδήμου, τα ξύλινα μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν με μεταλλικά) και τετριμμένα, που πολύ εύκολα την επόμενη μέρα – αν όχι το επόμενο μισάωρο- ανερυθρίαστα θα τα χουν φέρει κωλοτούμπα και πάλι απ’ την αρχή.
Ανδρείκελα που ελάχιστα ως καθόλου νοιάζονται για τους ανθρώπους, παρά μόνο για τα κεκτημένα τους και πώς θα τ’ αβγατίσουν, διαδέχονται το ένα το άλλο στη γραμμή παραγωγής εξουσίας.
Τι να φοβηθούν λοιπόν; Ένα γιαούρτι ή ένα νεράντζι; Δεν πρέπει αυτό το άπαχο γιαούρτι να μετατραπεί σε κάτι πιο συμπαγές;
Όχι δε μιλάω για άψυχα αντικείμενα –αυτά είναι εξίσου αναποτελεσματικά- μιλάω για έμψυχη οπλισμένη σκέψη, που όταν είναι συγκροτημένη και μαζική αποδεικνύεται πάντα πιο απειλητική και αποτελεσματική από οτιδήποτε άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου