ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ

“Μισώ την εντύπωση που καλλιεργείται στους ανθρώπους μέσα από την τηλεόραση ή τη διαφήμιση περί της υπάρξεως μίας πραγματικότητας. Αυτή την φασιστική ψευδαίσθηση ότι όλοι ζούμε πάνω-κάτω το ίδιο. Δε ζούμε όλοι το ίδιο. Μισώ επίσης το επίσης στημένο αντίδοτο αυτής της πρακτικής που είναι μια μελό ευαισθησία για τους κατατρεγμένους. Με ενδιαφέρει να αποκαταστήσω την έννοια του «προσώπου» και να φέρω αντιμέτωπο το κοινό με την απαίτηση κατανόησης της συνθετότητας της ζωής. Το παραμύθι ενός ανεπτυγμένου, σύγχρονου κόσμου είναι σαθρό και ψεύτικο. Ένας φονιάς μπορεί να ξαναγυρίσει τη ζωή στην κοσμογονική εποχή του πρώτου φόνου, ένας εξαθλιωμένος άνθρωπος μπορεί να μας πετάξει στα μούτρα κάθε μύθο περί προόδου. Οι ήρωές μου υπάρχουν σαν Ερινύες απέναντι στην ύβρη μέσα στην οποία παρασυρόμαστε θεωρώντας τους εαυτούς μας και τη ζωή μας τακτοποιημένη. Τίποτα δεν είναι τακτοποιημένο. Ολα ακροβατούν σε ένα χάος και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να έχουμε τουλάχιστον συνείδηση αυτού του χάους. Ολοι οι μεγάλοι πολιτισμοί δημιούργησαν επειδή είχαν αυτή τη συνείδηση. Ο σύγχρονος κάνει τα πάντα για να την εξορίσει.“.

Από τη συνέντευξη του σκηνοθέτη στο flix