Η Μανία είναι μια αποκαλυπτική ταινία (τουλάχιστον σε μένα αποκαλύφθηκε..).
Είχα δει κι άλλες ταινίες του Γιώργου Πανουσόπουλου, όπως το καταπληκτικό ''Οι Απέναντι'' ή το ''Ταξίδι του Μέλιτος'' κι άλλες, αλλά για την Μανία δεν ήξερα..
Με τράβηξε ο τίτλος μάλλον και πήγα να τη δω, χωρίς να ξέρω τίποτα γι αυτή (στη Μανία ο Πανουσόπουλος υπογράφει Σκηνοθεσία, Σενάριο, Φωτογραφία και Μοντάζ).
Μ' εντυπωσίασε απ' την αρχή, όταν είδα μια μαϊμού με κόκκινο φουστάνι, να ξεπροβάλλει από ένα δέντρο, ενώ η γυναίκα-πρωταγωνίστρια της ταινίας, την κοιτάει χαμογελώντας, απ' το πίσω τζάμι ενός λεωφορείου της δεκαετίας του 80'.
Η ταινία είναι του 1985 και ένας λόγος ακόμα που μου έκανε εντύπωση. 'Οτι για την εποχή της -και για τα ελληνικά δεδομένα όπως λέμε- ήταν και είναι ξεχωριστή.
Η ταινία αφηγείται μια ιστορία, που διαρκεί μια ολόκληρη μέρα.. απ' το πρωί μέχρι το βράδυ με πανσέληνο. Μια ζεστή μέρα στις αρχές του καλοκαιριού (μιας και είναι της Αναλήψεως).
Η Ζωή (η ηρωίδα) εργάζεται σε μια πολυεθνική με υπολογιστές, προγράμματα κλπ. Τετράγωνη λογική. Έχει και δύο παιδάκια. Απ' την εταιρία επιλέχθηκε για μετεκπαίδευση στην Αμερική. Σε λίγες μέρες φεύγει. Όλα είναι μαθηματικά τακτοποιημένα, όλα στη θέση τους.
Μέχρι που πάει την κορούλα της βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Εκεί σταδιακά η Ζωή χάνει το μυαλό της και μεταμορφώνεται σε κτήνος και ο Εθνικός Κήπος σε Ζούγκλα.
Αρχέγονα ένστικτα της βγαίνουν και η όποια ανθρώπινη αναστολή εξανεμίζεται.
Δεν ξέρει ποια είναι -η κορούλα της μεταξύ σοβαρού κι αστείου τη ρωτάει: ''Μαμά παίζουμε τώρα εε;''- και τα παιδιά του Κήπου τη βαφτίζουν 'Μαμά δεν Ξέρω'.
Η 'Μαμά δεν Ξέρω' κάνει άγριο σεξ σα ζώο -όταν συναντάει έναν άλλο θεό Πάνα (σε διπλό ρόλο ο φοβερός Άρης Ρέτσος) και σκοτώνει σα ζώο. Ούτε ολόκληρη αστυνομία, δε μπορεί να τη σταματήσει τώρα! (αυτό το πα έτσι γι αστείο..).
Ο Σεληνιασμός της Ζωής κορυφώνεται τραγικά αργά τη νύχτα..
Η ταινία μου θύμισε το Holy Mountain του Jodorowsky (για τα ζώα και την τρέλα), τον Εξολοθρευτή Άγγελο του Buñuel (σε μια σκηνή η Ζωή προσπαθεί να βγει απ' τον Κήπο, περπατώντας συνέχεια, αλλά δεν μπορεί) και το Kuroneko (Black Cat) του Kaneto Shindo (λόγω μιας γενικής ατμόσφαιρας μέσα στο δάσος, που μου έβγαλε η Μανία).
Το καλύτερο που μου θύμισε όμως ήταν μια ξεχασμένη ανάμνηση στα πολύ μετόπισθεν του μυαλού μου, όπου βλέποντας μια σκηνή της ταινίας, ξανάρθε ακαριαία μπροστά.
Στη σκηνή δείχνει την Ζωή σα βασίλισσα της Ζούγκλας, να απολαμβάνει την περιποίηση και τον καλλωπισμό απ' τους βοηθούς της.. τα παιδάκια του Κήπου.
Τη βάφουν με φυσικά καλλυντικά.. Τα βλέφαρα με πράσινα φύλλα, τα χείλη με κόκκινα και στα νύχια των χεριών, της κολλάνε μικρά κόκκινα λουλουδοπέταλα..
Φωτογραφικά θυμήθηκα την εικόνα απ' το δημοτικό σχολείο, όταν στα διαλείμματα, συμμαθήτριες και άλλα μικρά κορίτσια, έκαναν το ίδιο στα νύχια τους. Σάλιωναν και κολλούσαν κόκκινα πέταλα και μετά γινόντουσαν Γυναίκες.
Αφού τα κολλούσαν, αυτομάτως μιλούσαν και με στόμφο.. (γιατί μάλλον έτσι μιλάνε οι μεγάλες Κυρίες).
-Τι ΚΆ-νεις; μας ρωτούσαν (αγόρια εμείς) τεντώνοντας τα χέρια τους μπροστά μας..
Εμείς ή δεν απαντούσαμε κι απλά τις κοιτάγαμε ή κάναμε και μεις το ίδιο: Κολλάγαμε κόκκινα ροδοπέταλα στα νύχια μας.. Δεν ξέρω πόσοι από μας καταλήξαμε στο Πεζοδρόμιο.
Η ταινία υπάρχει (ευτυχώς) ολόκληρη στο γιουτιουμπ [σε κακή ποιότητα βέβαια, αλλά απ' το ολότελα.. Να είναι καλά ο άνθρωπος που την ανέβασε, γιατί τέτοιες ταινίες (και δη ελληνικές) τις βρίσκεις δύσκολα..].
Και παρακάτω τρέιλερ της εποχής 4μιση λεπτά(!) που προς το τέλος δείχνει και μέρος απ' τα γυρίσματα της ταινίας, ενώ ξαφνικά ακούγεται και η φωνή αυτουνού που εκφωνούσε σχεδόν όλες τις διαφημίσεις του 80'.
Ποιος είναι;
Πρόσφατα τον είχα ακούσει σε μία απ' τις σπαστικές, επαναλαμβανόμενες, ραδιοφωνικές διαφημίσεις των Jumbo, που υποτίθεται μιμούνταν την αισθητική αυτής της δεκαετίας..;
Ήταν ή δεν ήταν αυτός;
Δεν θυμάμαι..
